Toen de jonge Michael de stenen brug over de slotgracht van een Nederlands kasteel overstak, voelde hij dat hij een andere wereld betrad. Het Engeland van zijn jeugd lag achter hem en een onbekend leven wachtte. In het naoorlogse Liverpool was hij de jongen die niet meedeed, niet omdat hij niet wilde, maar omdat hij niet had geleerd hoe. Thuis uitte niemand gevoelens en niemand vroeg ernaar. Hij wist dat zijn moeder van hem hield, maar voelde haar warmte niet. Voorbij die brug, op een kostschool, kreeg hij vrienden en zijn eerste liefde, maar hij bleef onzeker. Toen Henny in zijn leven kwam en haar emoties toonde, had hij moeite om haar te begrijpen. In Oog met Mezelf vertelt het verhaal van een man die pas op latere leeftijd ontdekte wat hem zijn hele leven had ontbroken: het zien en uitspreken van zijn emoties. Een memoir over stilte, verlegenheid en de moed om uiteindelijk te spreken — met mijn eigen stem.