Toen ik elf was, verdween mijn moeder van de ene op de andere dag uit mijn leven. Wat achterbleef, was boosheid, verdriet en een verhaal waarvan ik maar één kant kende. Twaalf jaar later merkte ik dat die boosheid mij niet langer beschermde, maar gevangenhield. Door boeken over familiesystemen en trauma, oude dagboekfragmenten, brieven en pijnlijke gesprekken ging ik op zoek naar antwoorden. Niet om alles goed te praten, maar om te begrijpen wat er was gebeurd en wat die breuk met mij had gedaan. De dochter die haar moeder verstootte is mijn eerlijke verhaal over een verbroken moeder-dochterband, loyaliteit, afwijzing, vergeving en de moed om opnieuw te kijken naar jezelf én naar de mensen die je pijn hebben gedaan.