De caravan staat er nog geen drie minuten of Toon komt al aanlopen met zijn klembord, want het is het veertigste jaar dat dezelfde acht gezinnen op hetzelfde grasveld hun luifels naar het midden zetten. Henk zet de stoelen zoals hij ze altijd zet — de zijne links, die van zijn vrouw rechts — en telt ze hardop, met zijn vinger. Vier. Maar Corrie is er niet, en wat Henk daarover vertelt klopt elke dag een beetje minder. Zijn dochter Marieke komt onaangekondigd aanrijden, met een zak bloem op de bijrijdersstoel en een vraag die ze zichzelf nog niet durft te stellen. Rondom hen draait de kermis door zoals hij al veertig zomers draait: de molen, het ringsteken, de playbackshow, de buurman die alles ziet en niets zegt tot hij het wel zegt. Wie weet wat, en sinds wanneer, en wie zwijgt uit liefde en wie uit gewoonte?Dit boek is door AI gegenereerd.