Marjolein plakt gele stickers op alles wat weg moet. Blauw is twijfel; een kleur voor 'houden' heeft ze niet gekozen, want houden is geen optie meer. De kwekerij van haar vader wordt leeggehaald, kas na kas, tafel na tafel, tot in het najaar de sleutels naar de projectontwikkelaar gaan. Wat overblijft is een erf vol dozen, een steeds leger wordend glazen skelet — en drie mensen die niet zomaar mee willen verhuizen naar een volgend hoofdstuk. Kees, al vijfendertig jaar het geheugen van het bedrijf, weet meer dan hij zegt. Ineke, jarenlang het stille fundament van het huishouden, bewaart een brief die niemand mag zien. En Wouter, teruggekeerd met lege handen en een oud verwijt, wil eindelijk weten wat hem is beloofd — en wat hem is onthouden. Terwijl de rekken leegkomen, drijft er iets anders naar boven: een belofte die nooit op papier stond, een dood die nooit helemaal is uitgesproken, een stilte die iedereen op dit erf jarenlang overeind heeft gehouden.Dit boek is door AI gegenereerd.