Elke laatste zondag van september staat het erf van Ten Broeck vol: koffie, worstenbroodjes, en de kraam van Harrie Michielsen op de hoek bij de sloot, precies zoals het al drie generaties gaat. Dit jaar ligt er een contract op de tuintafel, vastgehouden door een halve stoeptegel omdat de wind aan de bladzijden trekt. Marijke wil tekenen. Vijfentwintig jaar pacht, zonnepanelen tot aan de knotwilgen, en eindelijk rust op een erf dat haar al te lang heeft vastgehouden. Haar broer Toon wil dat niet. Hij draagt een zin van hun overleden vader met zich mee als een eigendomsbewijs — woorden die op de avond van diezelfde kermis, twintig jaar geleden, voor het laatst zijn uitgesproken. Het probleem is dat niemand zich die zin meer hetzelfde herinnert. Niet Toon, niet Marijke, en misschien ook niet de man die toen als jongen op de fiets langs de brandnetels stond en nooit meer is teruggekomen — tot nu.Dit boek is door AI gegenereerd.