Kees zet nog altijd twee koffie klaar, ook al drinkt Ria de hare al jaren niet meer op zoals vroeger. Hij mist zijn vrouw meer dan hij toegeeft, en Ria, die twintig jaar de post bezorgde in zijn straat en nu bij het pakketpunt van de supermarkt werkt, weet precies wat hij mist. Sinds de brievenbus verdween en haar oude route werd opgeslokt door scanners en cijfers, schrijft ze hem — stiekem, in andermans handschrift — de brieven die niemand hem meer stuurt. Haar zoon Bram jaagt intussen op scans en statistieken in een bestelbusje dat hij zelf moet betalen, en herkent zijn moeders hand eerder dan hem lief is. Tussen een dichtgetimmerd postkantoor, een supermarkt die 'zelfstandig moet gaan draaien' en een oude man die zijn thee te heet drinkt om maar iets te voelen, probeert iedereen hetzelfde: gezien worden door iemand die nog weet hoe je heet. Hoe lang kun je iemand troosten met een leugen voor je hem er zelf in verliest?Dit boek is door AI gegenereerd.