Het is haar laatste dienst. Na vijfendertig jaar op het spoor loopt Marijke om zes uur achtentwintig nog één keer het perron af, van kop naar staart, blik op kniehoogte, zoals ze het altijd heeft gedaan. Het wordt achtendertig graden vandaag, en ergens tussen Vught en Den Bosch valt de bovenleiding uit. De trein staat stil, uren lang, en de mensen aan boord blijven zitten waar ze zitten: een meisje dat alleen naar haar oma reist, een vrouw met een tas die ze niet loslaat, een jongen die niet weet of hij op tijd komt voor een begrafenis. En dan stapt er iemand in die Marijke niet had verwacht terug te zien — iemand van wie ze dertig jaar geleden is weggelopen, op een ander perron, op een andere avond die ze nooit heeft kunnen vergeten. Terwijl de trein stilstaat in het gele, trillende landschap, schuift ook de tijd in Marijke door elkaar. Wat je hebt losgelaten, blijkt niet altijd te zijn vertrokken. Maar hoe lang kun je stilstaan voor je toch iets moet zeggen?Dit boek is door AI gegenereerd.