Elke dinsdag half drie zit Ans in dezelfde stoel bij het raam op het Fnidsen. Nel kamt, knipt, mengt de kleur — zoals ze dat al negentien jaar doet, in dezelfde volgorde, met dezelfde vragen. Om haar heen schuiven de anderen aan: Marijke met haar telefoon in de hand, altijd net iets te laat weg naar een moeder die niet meer weet welke dag het is; Ruben, die belt in plaats van komt; Toos, die vraagt naar een tram die er nooit meer gaat, naar een huis dat allang van iemand anders is. Er wordt hier nooit iets uitgesproken. Er wordt geknipt, gemengd, koffie ingeschonken uit een kartonnen bekertje, en tussen twee knipbewegingen door glipt er soms een zin naar buiten die niemand had verwacht — over een schuur met een nieuw slot, over een sleutel die nergens meer op past, over wie een huis nu eigenlijk mag loslaten. De stoelen veranderen van bezetter, de seizoenen schuiven door de agenda, en steeds is er die vaste dinsdag om het jaar weer op zijn plek te zetten.Dit boek is door AI gegenereerd.