Sylvia Dohmen keert na eenendertig jaar terug naar Heerlerheide, drieënvijftig en zonder adres. Bij de thuiszorg nemen ze haar meteen aan. Op haar route staat de Meesstraat, waar van de zesentwintig huizen er nog twee bewoond zijn: Nettie Quaedvlieg van eenentachtig, en Wiel Ackermans, die weigert te tekenen en in de krant de laatste strijder heet. In nummer 30, dichtgetimmerd, slaapt Sylvia zelf, op een matras in de kamer waar ze is opgegroeid.Nettie herkent haar niet. Ze weet niet meer dat zij het was die in 1994 rondvertelde wat Sylvia's vader bij de kas van de fanfare gedaan zou hebben, waarna het gezin de straat uit werd gekeken. Sylvia zegt niet wie ze is. Ze wast haar rug, knipt haar nagels en houdt zich aan de tijd.Dan komt de sloopdatum op de deuren te hangen, en blijkt wat er van een straat overblijft.