Om tien over vier 's nachts staat Gerrit Muyskens met een stapel platgevouwen dozen op de stoep van een studentenhuis aan de Van Welderenstraat in Nijmegen. Hij komt de kamer van zijn zoon Sander leeghalen, de kamer die hij drie jaar lang elke maand heeft betaald zonder dat iemand er ooit naar vroeg. Zeynep doet open in een jas over haar pyjama. De sleutel hangt niet aan de haak.In de loop van de dag komen de anderen. Willemijn, die de sleutels beheert en de mails schreef. Melle, die een steekwagen meebrengt en de hele ochtend niet verder komt dan de onderste tree. Roos, die vanuit Zwolle komt rijden. Boven aan de trap zegt Gerrit dat er niets naar beneden gaat voordat iemand hem vertelt wat er in februari 2021 in dit huis is besloten.Onder in een keukenla ligt het huisschrift nog, met de bladzijde van zeven februari erin.