Femke kent haar meiler op de tast: waar het gruis dunner mag liggen, waar de trek zit, wanneer hout omslaat in kool. Al veertig jaar stookt ze zo, met haar handen en haar oren, zonder dat iemand haar iets moet uitleggen. Maar de grond is droog tot op het zand, de wind wil niet blijven staan waar hij hoort, en boven de bomen hangt een tweede rookpluim die niet van haar is.Sil leert het vak zoals het altijd geleerd is: door iets te laten liggen dat heet blijkt onder zijn voeten. Nora heeft de kool nodig voor een smeedstuk dat niet mag barsten. En de man op de uitkijktoren telt zijn uren af tot hij het bos moet afsluiten, met stede en al erbinnen.Onder het gruis gaat het hout zijn eigen gang, en niemand op die berg weet zeker wie er zondagochtend nog staat.Dit boek is door AI gegenereerd.