Dit boek handelt over de periode 1889-1900 waarin zeer jonge Congolese kinderen vanuit onze Belgische kolonie werden verscheept naar België, meer bepaald naar Gijzegem (Oost-Vlaanderen) met de bedoeling hen een westerse en christelijke opvoeding te bezorgen. Een aantal van deze kinderen werd vanuit Gijzegem overgebracht naar andere kloosters in Vlaanderen. Priester Van Impe misbruikte dit opvoedingsexperiment als middel om zichzelf in de kijker te werken en om persoonlijke promotie en nationale erkenning te bekomen. Hij wierp zichzelf op als dé referentie en monopoliehouder van de opvoeding van Congolese kinderen. Eén op vier kinderen overleefde dit Belgisch avontuur niet. Hun overlijden werd zoveel als mogelijk stil gehouden om het opvoedingsproject niet in het gedrang te brengen. Al vlug zag men in dat de opvoedingsmethodes niet deugden en anno 1900 brak een groot schandaal los waarbij de priester werd beschuldigd van kindermisbruik. Dit ganse verhaal werd gereconstrueerd aan de hand van talrijke originele krantenartikels welke kunnen gelezen worden alsof ze vandaag werden gepubliceerd. Dit boek is een eerbetoon aan de kinderen die dit droevig lot moesten ondergaan.