Elke veertiende september staat Marieke met een zakje maïs op het schoolplein, achter de fietsenstalling, waar de duiventil hangt die conciërge Ruud ooit zelf timmerde. Haar zoon Daan strooit het voer zoals hij het altijd heeft geleerd, en zijn vader Kees kijkt toe vanaf de plek waar hij precies mag staan – niet te dichtbij, niet te ver weg. Het is het enige moment in het jaar dat drieën nog iets samen doen zonder dat er iemand iets uitlegt. Maar de gemeente wil van de til af. Er komen brieven, borden, sloten die open moeten en weer dicht. Ruud legt de brieven onder de bonnetjes en zwijgt. Kees, die zijn brood verdient met het rekken van termijnen voor andere mensen, weet niet hoe hij zijn eigen tijd moet rekken. En Daan groeit, jaar na jaar een stukje verder van het zakje af, tot het moment waarop hij zelf moet kiezen wie er nog naast hem mag staan.Dit boek is door AI gegenereerd.