De hefbrug van de garage is er al jaren uit, maar boven, in de zaal waar de Fokkerjongens vroeger na hun dienst kwamen sparren, hangen de handschoenen nog aan dezelfde spijker. Ben houdt de boel draaiende zoals hij altijd deed: tellend, corrigerend, met zijn schouder tegen de zandzak. Dat er steeds minder mannen komen, dat de contributie steeds vaker uitblijft, dat huisbazin Rita hem al maanden een antwoord schuldig is over de huur — hij ziet het wel, maar hij zegt er niets over, zolang niemand het hardop hoeft te maken.Dan staat Jan er weer, na vijftien jaar, met een verhaal dat hij in één zin kan vertellen en dat daarom altijd de goede helft mist. En beneden groeit Sonja, Rita's dochter, in het geheim een vuist die niemand haar heeft leren maken — behalve misschien het plafond, en wat erdoorheen kwam.Onder hen tikt de klok van de showroom altijd twee minuten voor. Boven wordt geteld alsof tellen iets kan tegenhouden. Maar er is een datum in aantocht die niemand nog kan wegtrainen.Dit boek is door AI gegenereerd.