Negen over zeven, perron 3, station Zutphen. Marieke Hulshof staat hier elke werkdag met een zakje brokjes voor de zwerfkat die haar al jaren opwacht. Ze is wijkverpleegkundige, dertig jaar lang wist ze precies wat pijn in de borst en een kaak die meedoet betekenden. Bij zichzelf schoof ze het weg — spanning, eigen risico, dinsdag bel ik wel.Deze ochtend zakt ze door haar knieën. Het perron doet wat perrons doen: het loopt om haar heen. Iemand roept dat hij al gebeld heeft. Een meisje van zestien houdt haar telefoon omhoog, zeven seconden, en stopt hem weer weg. De trein vertrekt op tijd, met iedereen erin die net iets te snel weer verder kon.Haar dochter Sanne wil één ding: een bankje met haar moeders naam erop, op de plek waar ze viel. Daarvoor moet ze langs een gemeente die alles 'in behandeling neemt' en nooit iemand thuisgeeft, en langs mensen die liever niet meer weten wat ze die ochtend precies deden.Wie zegt het hardop? En wat schiet je daarmee op, als het allang te laat is?Dit boek is door AI gegenereerd.