Iedereen vraagt hoe het met hém gaat. Of met haar. Niemand vraagt hoe het met jou gaat. Terwijl jij degene bent die de kinderen doet, de rekeningen betaalt en ’s nachts wakker ligt met de vraag of dit ooit nog goed komt. Je partner is ziek en krijgt een bedrijfsarts, een psycholoog, een traject en een dossier. Voor jou is niets geregeld. Dit boekje is voor jou. Ik schrijf het vanaf de andere kant. Ik ben niet de partner geweest ik was degene die op de bank lag. Ik weet wat er van binnen gebeurt bij iemand die niets meer kan, waarom hij afsnauwt terwijl hij van je houdt, waarom hij niet zegt wat hij nodig heeft en waarom hij die ene opmerking van jou drie dagen bleef horen. En het gaat over jou. Over boos mogen zijn zonder een slecht mens te zijn. Over grenzen stellen zonder schuldgevoel. Over de scheve verdeling thuis, de ongevraagde adviezen van de buitenwereld, het geld, de papieren, de kinderen, en over de dag waarop je merkt dat je geen partner meer bent maar een verzorger. Lou Vermeer had zelf een zware burn-out en schreef eerder De weg terug naar jezelf. Voor dit boekje sprak hij twee partners van iemand die een burn-out heeft gehad en die het van dichtbij meemaakten.