Marijke knipt haar op de Gagelhof, tussen de slingers en de giraf die Ria ooit in de bus meenam. Er is een salon, er zijn kinderen, er is een man die aan- en afscheept, en er is – eindelijk – een beetje lucht: een toeslag die maandelijks binnenkomt en het verschil maakt tussen net wel en net niet. Ze hoeft Fenna niet meer bij haar moeder te dumpen. Ze kan doorpakken. Het klopt allemaal, denkt ze. Tot er een brief komt. En nog een. Met woorden als vermoeden en nadere beoordeling, en een getal dat groeit terwijl er niets gebeurt. Marijke belt, wacht, telt, rekent, vult formulieren in met potlood voor ze inkt durft te gebruiken. Ria zit intussen donderdag na donderdag in de stoel, met haar handen onder de kapmantel, en luistert naar alles wat gezegd wordt en naar alles wat niet gezegd wordt. Op de vloer van de salon ligt het haar van jaren. Onder de kassa ligt een envelop die niemand nog durft te openen.Dit boek is door AI gegenereerd.