Elk jaar op dezelfde dag vaart dit gezin naar Stavoren en terug, met dezelfde taart, hetzelfde bandje uit de cassetterecorder, dezelfde grappen die iedereen al kent voor ze gezegd zijn. Saar groeit op tussen twee mannen die haar allebei vader noemen te noemen hebben, en niemand aan boord zegt hardop wat iedereen soms even ziet: een blik die te lang duurt, een hand die net iets te vertrouwd op een rug ligt, een gelijkenis die niemand hardop benoemt. Bram houdt van harder varen dan verstandig is. Marieke houdt vooral het mes goed vast bij het snijden van de taart. En Joost zwijgt zoals alleen iemand kan zwijgen die iets heel lang heeft gedragen. Jaar na jaar legt het water zich weer glad, en jaar na jaar wordt de vraag die niemand stelt een beetje groter. Tot het meisje zelf besluit dat ze het antwoord niet langer wil laten liggen in een la, onder een paspoort, in het donker.Dit boek is door AI gegenereerd.