Elk jaar op dezelfde dag staan de ladders tegen dezelfde bomen. Wim plukt zoals zijn vader het hem leerde, zonder een woord te veel. Marjan houdt de cijfers bij: wat de kersen opbrengen, wat het dak kost, wat de grond waard zou zijn als iemand hem ooit verkoopt. Bram komt terug uit Rotterdam met een tas vol plannen die niemand hardop durft af te wijzen, en een zoon die misschien wél wil wat niemand hem vraagt.Onder de boom wordt gegeten, geschonken, gezwegen. Er ligt een envelop achter een klok die niemand verplaatst. Er is een schuld uit een ver jaar die nooit op papier heeft gestaan. Er is een naam die soms valt aan tafel en dan weer wegzakt in het gras, tussen de pitten en de wespen.De emmers hangen aan de haken, de kersen wachten niet. Maar de vraag die boven de rijen blijft hangen is niet wie er dit jaar plukt.Het is wie hier straks nog staat.Dit boek is door AI gegenereerd.