Om acht uur mag de sloop beginnen — dat staat vast, dat staat op papier. Wat niet op papier staat: hoe je in één nacht veertig jaar in dozen krijgt, en wat je doet met een papegaai die opeens, na veertig jaar zwijgen over bepaalde dingen, precies de zin uitspreekt die niemand hem ooit heeft horen zeggen. Greet zit in haar stoel met het doek van de kooi in haar schoot en wacht, zoals ze altijd heeft gewacht. Haar zoon Ruben sjouwt dozen naar een busje en telt de uren af tot het startsein. Buiten staan de shovels al te draaien. Binnen wordt, tussen de laatste kopjes koffie en de kale plekken op de vloer waar meubels hebben gestaan, eindelijk uitgesproken wat er al die jaren onuitgesproken bleef — over een middag in huis, over een jongen die er niet was, over wie wie in de steek liet en wanneer. Maar een vogel liegt niet, en hij vergeet ook niet. De vraag is alleen: van wie zijn de woorden die hij heeft onthouden?Dit boek is door AI gegenereerd.