Gerrit weet dat er iets is gebeurd op de dag dat de deurwaarder kwam en de zaak van zijn vader werd getaxeerd. Hij weet het al veertig jaar, en hij heeft er nooit iets over gezegd, tegen niemand, ook niet tegen zijn broer Toon, die met een sporttas over het erf liep en een uur later deed alsof er niets was gebeurd. In de kooi bij het raam, waar de familie generatie na generatie aan tafel zit, herhaalt een vogel al die tijd één zin die hij ooit heeft opgevangen: niks tegen Gerrit zeggen. Iedereen hoort het, iedereen laat het langs zich heen gaan, en het zwijgen wordt een gewoonte die zich voortplant van keuken naar keuken, van kop koffie naar kop koffie, tot in de volgende generatie. Wim, Gerrits zoon, groeit op met die zin als achtergrondgeluid, zonder te weten wat hij ooit zal betekenen — tot hij oud genoeg is om zich af te vragen of er ooit iemand hem hardop zal uitspreken.Dit boek is door AI gegenereerd.