Op de kade waar de meeuwen op stilstaande kranen zitten, houdt Ruben zijn vaders ark drijvend met teer, geduld en getallen die nooit helemaal kloppen. Ada telt kaarsjes en rekeningen, en weet dat er iets moet wijken. Aan de overkant verrijzen appartementen met balkons, en overal komen mannen met klembord en bodywarmer vragen naar 'de plek', nooit naar de boot. Wie in de stad iets wil weten over ligplaatsen, wordt doorverbonden naar een afdeling die niet bestaat. Wie op het water woont, leert leven met een vloer die nooit stilligt en met brieven die dat ook niet doen. Terwijl vriendinnen vertrekken naar huizen met een fundering en Rubens broer terugkeert met een aanbod dat te mooi klinkt om zonder prijs te zijn, groeit er op het dek een dochter op die het verschil leert tussen een bolder en een tros, tussen blijven en gehouden worden. Hoe lang houdt een gezin zich vast aan iets dat voortdurend meegeeft, voordat het loslaten zelf een besluit wordt?Dit boek is door AI gegenereerd.