Om kwart voor zeven vindt Wim een gewatteerde envelop in de postbus van de bus die hij bestuurt. Geen afzender, alleen zijn naam in blokletters. Erin: een steekbeitel, oud, met een merkteken in het heft. De week erna weer een. En weer een. Op de dag dat zijn moeder een brief krijgt die hij niet mag openmaken, en zijn zus Joke een schema bijhoudt van wie waar wanneer voor wie zorgt, begint Wim de sporen terug te volgen naar een werkplaats die er niet meer is, een vader die er niet meer is, en een neef die precies weet wat oud gereedschap tegenwoordig waard is als je het maar goed op film zet. Niemand in deze familie zegt hardop wat hij bedoelt. Ze praten over rijtijden, koffie, viaducten, de stand van een spiegel. Ondertussen verdwijnt er van alles — uit een kist, uit een dossier, uit een leven — en duikt het ergens anders weer op, ingepakt, genummerd, verkocht. Wie heeft die enveloppen gestuurd?Dit boek is door AI gegenereerd.