Vijftien jaar geleden vertrok Marleen uit Waalwijk zonder om te kijken. Nu staat ze weer in de foyer van De Leest, waar haar zus Ingrid koffie inschenkt zonder haar aan te kijken, waar Rob de kachel aantikt alsof dat alles verklaart, en waar de zaal driehonderd stoelen telt voor een stuk waar veertig mensen op afkomen. Regisseur Hans gelooft heilig dat één goede voorstelling het theater kan redden van de sloop. Ome Toon, souffleur en geheugen van het dorp, weet dingen die niemand hardop zegt — al weet hij niet meer zeker of hij ze zich herinnert of verzint. Tussen de repetities door, tussen de kostuums en de gaatjes in het decor, komt naar boven wat vijftien jaar geleden precies is gebeurd in een fabriekshal die er niet meer is. Iedereen speelt zijn rol feilloos. De vraag is wie straks, na het applaus, nog weet welke tekst van hemzelf was.Dit boek is door AI gegenereerd.