Ruud kent elke bocht van lijn 22 op zijn ogen dicht, letterlijk – tot een medische keuring zegt dat zijn blikveld hem in de steek laat. Terwijl hij zijn laatste ritten uittelt op de tast, leert hij een jonge Roemeen genaamd Andrei de weg die hij zelf niet meer mag rijden, letter voor letter, bord voor bord, alsof kennis kan worden overgedragen als een sleutel. Ondertussen probeert Wil, eigenaresse van het overvolle pension waar ze allemaal wonen, haar vaders huis en haar levensvorm staande te houden tegen een gemeente die telt in bedden en een zoon die telt in vierkante meters. Boven hun hoofden groeit een kastanje uit een dichtgeschilderd raam, druppelt een kraan die niemand durft te repareren, en wacht een jongen op een moeder die hem beloofde dat hij hier een eigen kamer zou krijgen. Iedereen in dit huis weet welke tree kraakt en welke deur je zacht moet dichttrekken. De vraag is niet wie hier woont, maar hoelang er nog een huis is om in te wonen.Dit boek is door AI gegenereerd.