In Huiselijke gedichten wordt een onalledaagse liefdesgeschiedenis verteld. Veel speelt zich af in schaduwen. Aan alle woorden kleeft de tijdgeest. Politici veranderen daarbij allengs in tirannen en vervlechten hun duisterheden in het mysterieuze weefsel dat de wereld is. Alles drijft, niets blijft. Deze titel van een gedicht verbeeldt in zekere mate een levensles die de protagonisten wordt aangereikt. Ondanks alle veranderingen in natuur, cultuur en samenleving proberen zij hun balans te behouden, alsmede hun relatie. Niettemin geraken ook zij op drift. De tortelduifjes verliezen zich, zoals zovelen, in vervlakking en ontzieling. Hun zoektocht naar de zin des levens wordt verpulverd door een tijdgeest waarin stelligheid de absolute norm is. Bovendien is alles verworden tot morele pietluttigheden die louter dienen als narcistische voeding. Zeker met het ethisch gezever wordt veel verdiend en versluierd. De fabel is de ware wereld geworden. Dat is Europa's kapitaal! Het is natuurlijk een waar wonder dat in zo'n context de liefde der hoofdpersonen behouden blijft. Helaas is er echter ook het onzalig lot...