Ik lig op mijn opblaasbare matras bij Maikel thuis, in het bergkot. Het is er koud. De lucht is vochtig en muf. Het ruikt naar vuil, oude was en speed. Het is lawaaierig, maar tegelijk in mijn hoofd ook muisstil. Ik sluit mijn ogen. Ik lig hier alleen, dakloos, verslaafd en bijna vergeten door de wereld. En toch besef ik op dit moment: dit is niet het einde. Dit is het begin. Dit is waar mijn verhaal begint. Dakloos, verslaafd en bijna vergeten door de wereld. Liggend op een opblaasmatras in een bergkot, omringd door het stof van andermans leven. Wat volgt zijn 72 hoofdstukken over vallen en opstaan. Over drugs, criminaliteit, dakloosheid en meer. Maar ook over een vader die van zijn dochter houdt, een ondernemer die weigert op te geven en een mens die zichzelf moest verliezen om zichzelf te vinden. De wind zal me dragen is mijn eerste boek. Eerlijk, direct en zonder filter. Het was al twintig jaar onderweg. Maar nu is het hier.