‘Hee, pinda!’ Roy en ik draaien ons tegelijkertijd om. ‘Kaaskop!’ roepen we zo hard we kunnen. En dan nog eens. ‘Kaaskop!’ Een oude mevrouw kijkt ons woedend aan. ‘Doe even normaal!’ zegt ze boos. ‘Hebben jullie geen opvoeding gehad?’ Boevenkop en Roodjas zijn met stomheid geslagen. Ze kijken elkaar verbaasd aan. Het is even stil. Dan tikt Roodjas met zijn vingers op de plek naast hem. ‘Komen jullie hier zitten?’ vraagt hij. Het is voorjaar 1977. Charlie verhuist met zijn ouders, broer en oma naar het witte Schagen. Hij sluit direct vriendschap met Erik en heeft het naar zijn zin op school, al zijn er de gebruikelijke pestkoppen. Dat Marieke bij hem in de klas zit, maakt alles goed. Zoals Boe, Charlies Indonesische oma, zegt: ‘Ik hoop dat het net zo eindigt als de wonderlijke geschiedenis van prins Agung en prinses Indah.’ Maar dat sprookje verliep ook niet vlekkeloos… Het toch al dunne laagje tolerantie van veel Nederlanders verdwijnt als Zuid-Molukkers een trein kapen en een school vol kinderen gijzelen. En al heeft Charlie niets met politiek, hier merkt hij wel degelijk de gevolgen van. Alle lezers zullen willen thuiskomen in het warme gezin van Charlie waar iedereen welkom is.