*Er staat een lege stoel aan onze ontbijttafel en het is hier oorverdovend stil. Ik hoor je niet ratelen over wat je las in de krant, over de effectenbakjes voor je gitaren, over alles op je to do-lijst, over de grappige dingen die je onze meisjes zag doen… 'Te vroeg?' 'Te vroeg', zou ik koffieslurpend en ochtendhumeurig zeggen. En je zou begrijpend knikken en verontschuldigend glimlachen. 'Zeg maar wanneer je er klaar voor bent. We bespreken het later', zou je zeggen. Maar je bent hier niet. Je ring zit nu om mijn vinger en er vallen tranen op het houten blad dat je nog opschuren en vernissen wou.* Op 20 januari 2024 overlijdt Pieter Servranckx onverwacht op 36-jarige leeftijd. Wat achterblijft na deze aardverschuiving is een puinhoop en te midden van de brokstukken staat zijn vrouw, Ellen Trienpont, met hun twee jonge dochters. In een poging vat te krijgen op de duizenden lagen van haar verdriet, begint Ellen brieven te schrijven. Hiervoor trekt ze zich terug in het nabijgelegen natuurgebied waar ze veelvuldig gaat wandelen, een appartementje dat uitkijkt op de Belgische kust, maar vooral de veiligheid van haar bad.