In Alles kan – als je maar wilt laat Hans Spekman zien waarom de sociaaldemocratie nodig blijft, en waarom die aan overtuigingskracht heeft ingeboet. Vanuit zijn ervaringen in de politiek en in het maatschappelijke werk beschrijft hij een samenleving waarin bestaanszekerheid afbrokkelt, ongelijkheid groeit en steeds meer mensen buiten beeld raken. Spekman keert zich tegen een manier van denken waarin wantrouwen en individuele redzaamheid vooropstaan, omdat juist het collectief bescherming en houvast moet bieden. Puttend uit persoonlijke ervaringen en herinneringen, pleit hij voor een herwaardering van solidariteit, praktische rechtvaardigheid en een overheid die mensen niet vastzet, maar verder helpt.