Waarom laten complete volkeren zich door een enkele tiran onderdrukken, terwijl zij in essentie over de macht beschikken om hun eigen ketenen te verbreken? In zijn meesterwerk Vertoog over de vrijwillige slavernij (Discours de la servitude volontaire), geschreven rond 1548, behandelt de jonge Franse jurist Étienne de La Boétie deze fundamentele vraag. In plaats van de macht van de tiran aan brute kracht of goddelijke voorzienigheid toe te schrijven, legt La Boétie de nadruk op de psychologische mechanismen van macht. Hij betoogt dat onderwerping niet zozeer door fysiek geweld wordt afgedwongen, maar juist door de bereidheid van het volk om zelf te gehoorzamen in stand wordt gehouden. De overlevering van dit geschrift is even opmerkelijk als de inhoud ervan. La Boétie schreef het toen hij tussen de 16 en 18 jaar oud was, maar het circuleerde aanvankelijk slechts binnen beperkte humanistische kringen. Zijn goede vriend Michel de Montaigne hield de publicatie ervan tegen om zijn vriend (ook postuum) tegen politieke represailles in een tijd van religieuze en burgerlijke onrust te beschermen. Pas later, zonder de volledige instemming van Montaigne, werd het door radicale hugenoten als wapen tegen het koninklijk gezag in pamfletvorm verspreid. Het vertoog van Étienne de La Boétie groeide uiteindelijk uit tot een klassiek fundament van het politieke denken en oefent tot de dag van vandaag een grote aantrekkingskracht uit op degenen die de dynamiek tussen machthebbers en onderdanen willen begrijpen en waarde hechten aan individuele vrijheid.