In dit literaire essay onderzoekt Leïla Slimani haar verhouding tot de Arabische taal en reflecteert ze op de rol van taal in een gepolariseerde wereld. Ze stelt dat een taal van niemand is en dat iedereen die haar liefheeft, haar mag gebruiken. Taal kan verbinden, maar werkt ook uitsluiting in de hand: wie haar niet beheerst, wordt als buitenstaander gezien. Volgens Slimani is het toe-eigenen van een taal een politieke daad en is het idee van een ‘zuivere’ taal een gevaarlijke illusie. Daar waar taal misbruikt wordt om grenzen op te werpen is strijd nodig. Leïla Slimani is een van de belangrijkste en meest invloedrijke schrijvers van deze tijd en zet zich in voor een vrije samenleving met gelijke rechten voor vrouwen en mannen. ‘Niet zomaar een schrijfster maar een fenomeen.’ NRC