Wat voor de schrijver begon als een dichterlijke zoektocht naar betekenis temidden zijn uitputtende angsten in de hoop vrede te vinden, ontvoerde hem naar zijn kelder vol afkeuring, afkering en maatschappijkritiek: van pornografie tot gewelddadige sensatiezucht; de schrijver bespaart ook zichzelf niet. Echter, er is hoop in zijn wereld. In aardse tonen en zwierende zinnen wordt er gewerkt naar het slotstuk, een ballade genaamd Pendel. Een lang gedicht bestaande uit schakelrijmende terzines; 24 woorden per strofe en 24 pagina's lang lezen we over een man die geconfronteerd wordt met zijn mantra: dood is hij die niet durft te leven.