ShadowQuest, de schaduw achter het scherm. In Veendam gaat het rond onder jongeren: een nieuwe app, ShadowQuest. In eerste instantie lijkt het weinig meer dan een spel. Je doorloopt levels, voert opdrachten uit en verdient punten. Iets om samen te doen en om beter in te worden. Maar gaandeweg verandert er iets. Het spel blijft niet beperkt tot een scherm. Het dringt zich langzaam op in het dagelijks leven van de spelers. In hun vriendschappen, in hun keuzes, in wat ze van zichzelf laten zien en wat ze juist verborgen proberen te houden. Wat eerst vrijblijvend leek, krijgt steeds meer invloed. De opdrachten raken niet zomaar iets, maar precies datgene waar iemand onzeker over is. Vertrouwen komt onder druk te staan, twijfel groeit en de vraag hoever je wilt gaan om erbij te blijven horen, wordt steeds minder vrijblijvend. Tegelijkertijd ontdekken twee meisjes, Jade en Roos, dat ShadowQuest geen nieuw spel is dat zomaar is ontstaan. In oude kranten en aantekeningen stuiten ze op verhalen van eerdere jongeren die het spel speelden. Sommigen verdwenen uit beeld. Anderen kwamen terug, maar waren veranderd. Wat ooit begon als een experiment, lijkt zich te blijven herhalen, steeds bij jongeren die net kwetsbaar genoeg zijn om erin mee te gaan. Langzaam wordt duidelijk dat het spel niet is ontworpen om iemand te laten winnen. Het zet mensen tegenover elkaar, speelt met angst en loyaliteit en legt bloot wat er onder de oppervlakte al aanwezig is. ShadowQuest is een psychologisch jeugdboek voor lezers van 11 tot en met 13 jaar over groepsdruk, manipulatie en de zoektocht naar jezelf. Over jongeren die ontdekken dat echte moed niet zit in winnen, maar in het moment waarop je besluit jezelf niet kwijt te raken. Wie ShadowQuest speelt, wordt gezien. Sommige spellen speel je niet om te winnen, maar om te overleven zonder jezelf en elkaar te verliezen. Patrick Krop schreef eerder het jeugdboek ‘Kaya en Tara, het geheim van het kerkje in de heemtuin’, dat door jonge en volwassen lezers werd ervaren als spannend en meeslepend. In ShadowQuest kiest hij voor een meer psychologische invalshoek. Met zijn achtergrond als docent en examinator Nederlands en zijn gevoel voor taal en gedrag, schrijft hij verhalen die niet alleen spanning oproepen, maar ook iets blootleggen over hoe mensen met elkaar omgaan en over wat er gebeurt als de grens tussen spel en werkelijkheid begint te vervagen.