Voor Flessenpost verspreidde Leroy van de Vooren tientallen unieke gedichten die via automaten van Pakje Kunst in omloop werden gebracht. Kleine kunstwerkjes die hun eigen weg gingen vanuit Utrecht. Alleen de titel en het paginanummer bleven bij de dichter achter. Het plan was eenvoudig: wachten tot de ‘vinders’ iets zouden laten horen, zodat teruggestuurde gedichten gebundeld konden worden. Maar wachten blijkt een hele kunst. Sommige gedichten kwamen terug, vergezeld van berichten uit Brussel, Keulen en andere onverwachte plekken. Andere verdwenen spoorloos in laden? Verhuisdozen? Boekenkasten? Prullenbakken? Rivieren? Wat rest, is een bundel verzamelde gedichten. Flessenpost is een poëtische zoektocht naar betekenis, toeval, vergankelijkheid, wachten en naar alles wat (misschien) voorgoed verloren gaat.