Egon staat aan de drempel van het einde, geconfronteerd met een onverbiddelijke ziekte en een terugblik op een leven vol werken, gemiste kansen, verlangens en liefdes die zowel vrijheid als verlies brachten. In een lange afscheidsbrief aan zijn oude vriendin Marja verweeft hij herinneringen aan zijn jeugd, zijn eerste liefde René, de vriendschap met Bastiaan en de onvermijdelijke aftakeling van zijn lichaam. In de ontmoeting met Bastiaan, zijn laatste goede vriend en liefde, herontdekt Egon de waarde van aandacht, zorg en warmte. Terwijl hij het lot in eigen hand neemt, onthult Als het doek valt de kracht van eerlijkheid, herinnering en het verlangen om niet vergeten te worden. Tevens wordt de lezer meegevoerd in de vergankelijke wereld van homotolerantie. Een ingetogen, literaire novelle over afscheid, liefde en de moed om het eigen einde vorm te geven. Met een toon die balanceert tussen melancholie en humor, lichtheid en ernst.