Iedereen draagt een herinnering aan een leraar met zich mee. Iemand die zag, corrigeerde, aanmoedigde of eenvoudigweg aanwezig was. Wat is de grootste kracht van de leraar? In “Waarover ik praat als ik over onderwijs praat” verkent Maarten Stuifbergen het leraarschap als pedagogische praktijk. In columns en beschouwingen onderzoekt hij wat zich voltrekt in het alledaagse handelen van de leraar: de aandacht voor het kind, het vakmanschap om de juiste les te geven op het juiste moment, van de afwegingen die zich niet laten vastleggen in protocollen en de verantwoordelijkheid die besloten ligt in het onderwijs zelf. Tussen klaslokaal en samenleving ontstaat een zoektocht naar de betekenis van onderwijs voorbij meetbaarheid en maakbaarheid. Het boek is een uitnodiging om opnieuw te kijken naar het beroep van leraar; niet als functie, maar als menselijke praktijk.