Waarom leren we zo slecht van de gevolgen van ons eigen handelen? De kennis over klimaatverandering ligt er, de cijfers over sociale en economische ongelijkheid zijn glashelder, het democratisch onbehagen is voelbaar. En toch verandert er weinig. Hoe kan dat? Het antwoord ligt in de feedbackloops die ons denken en onze instituties zouden moeten sturen. Of beter: die dat niet meer doen. Het eerste essay graaft in de neurologische en evolutionaire wortels van menselijk leren en laat zien hoe de moderne wereld systematisch de voorwaarden kapotmaakt die effectieve terugkoppeling vereist. Het tweede essay gaat verder: systemen die falen, corrigeren zichzelf niet, maar sluiten zich af. Van onze eigen blinde vlekken tot de erosie van democratische zelfcorrectie, van collectieve zelfbevestiging tot institutioneel zelfbehoud. Het zijn de even ingenieuze als hardnekkige mechanismen waarmee macht en gewoonte zich wapenen tegen verandering. Een confronterend boek voor wie wil begrijpen waarom het zo moeilijk is te leren van wat we eigenlijk allang weten. Etienne Lemmens (1958), sociaal en economisch historicus, zelfstandig onderzoeker en lid/voorzitter van drie gemeentelijke rekenkamers. Zijn onderzoek strekt zich uit van sociale zekerheids- en arbeidsmarktvraagstukken tot de onderwerpen van lokale rekenkamers, van sociaal domein tot en met informatieveiligheid. Naast onderzoeker is Etienne bestuurssecretaris van de Vereniging van Rekenkamers en voorzitter van de Raad van Toezicht van Stichting de Tussenvoorziening, onder andere voor daklozenopvang in Utrecht en omgeving.