Sinds de inwerkingtreding van de Wet toetsing levensbeëindiging op verzoek en hulp bij zelfdoding (Wtl) is het verlenen van euthanasie bij mensen met gevorderde dementie op basis van een voorafgaande schriftelijke wilsverklaring wettelijk gezien mogelijk. In art. 2 lid 2 Wtl is bepaald dat een schriftelijke wilsverklaring in een concreet geval kan worden beschouwd als de wil van de patiënt, mits hij tijdens het opstellen van die verklaring wilsbekwaam was ten aanzien van zijn euthanasieverzoek. Voor die situatie geldt dat de arts op de schriftelijke wilsverklaring kan afgaan en dat de zorgvuldigheidseisen van ‘overeenkomstige toepassing’ zijn. Inhoud geven aan deze complexe situatie valt onder de professionele beoordelingsruimte. Binnen de samenhang van de zorgvuldigheidseisen ligt een taak voor de arts om voortdurend te zoeken naar balans: euthanasie bij wilsonbekwame patiënten is geoorloofd, maar wel binnen grenzen. Euthanasie bij gevorderde dementie is een onderwerp met impact in drie domeinen – geneeskunde, ethiek en recht. De casuïstiek is voornamelijk via de rechtspraak bekend geworden, maar betreft primair het handelen van artsen. Dit betekent dat de knelpunten in de juridische context deels of geheel ook de knelpunten zijn in het medische en ethische discours. In dit boek worden achtergronden, opvattingen en gezichtspunten over euthanasie bij gevorderde dementie in de betrokken domeinen geordend, bevraagd en toegankelijk gemaakt op een manier die zowel de complexiteit van het thema als de meerstemmigheid in het medische en ethische discours respecteert en (a.s.) artsen tot steun is bij de oordeelsvorming.