‘Mot’, zo wordt de verteller van de roman genoemd door haar vader. Hij is een arbeider, een gokker en een alcoholist. Voor haar gevoel heeft Mot twee vaders: eentje op wie ze dol is, die alle verstopplekjes kent tijdens het spelen, die een antwoord op al haar vragen heeft. En een andere, die het spaargeld vergokt en die van de werkvloer naar het kantoor wordt gebracht zodat hij niet in een dronken bui zijn hand eraf zaagt. Inmiddels drinkt Mot zelf ook meer dan goed voor haar is. Zelfs als kind dronk ze al de restjes van de volwassenen op en als jonge vrouw slaapt ze regelmatig op de gang van de flat, omdat ze haar sleutel niet meer in het slot krijgt. Haar vriend steunt haar, maar worstelt met dezelfde problemen. Wanneer haar vader wordt gediagnosticeerd met terminale kanker moet Mot afscheid nemen: van haar vader, en van de alcohol. Het zwart aan mijn vaders handen is een diep ontroerende, vaak pijnlijke, maar ook tedere roman over een bestaan in de marge en een familie die – ondanks alle problemen – probeert er voor elkaar te zijn.