‘Hier in het Huis van Tweede Kansen voor verschoppelingen en schatten,’ zei Troost, ‘wachten we hoopvol af. Altijd hoopvol. En tijdens het wachten zorgen we voor elkaar.’ Troost werd midden in de Eerste Wereldoorlog ontworpen om in de borstzak van een soldaat te passen, met de ogen iets hoger dan normaal zodat hij altijd naar boven keek. Als de soldaat dan omlaag keek naar zijn uniform, zag hij een troostrijk teken van liefde van iemand aan het thuisfront en, hopelijk, een geluksbrenger. Nu, meer dan een eeuw later, is Troost de onofficiëleleider van het Huis van Tweede Kansen voor verschoppelingen en schatten, waar knuffeldieren worden opgelapt voor een nieuwe toekomst vol liefde. Hij en zijn beste kattenvriendin Zeferina, alom bekend als de kattendief, hebben alles al eens meegemaakt. Troostbeer is een onvergetelijk verhaal over moed, loyaliteit en goedheid, dat duidelijk maakt dat liefde vele vormen kent (soms gevuld met dons) en dat er altijd tweede kansen zijn.