Met drie Gouden Griffels en de Theo Thijssen-prijs behoort Els Pelgrom tot de allergrootsten van de Nederlandse jeugdliteratuur, in de traditie van schrijvers als Tonke Dragt en Imme Dros. Op haar vierenveertigste brak Els Pelgrom (geboren Else Koch, Arnhem 1934) door met De kinderen van het Achtste Woud (1977), haar autobiografische boek over de oorlogswinter die ze doorbracht op een afgelegen boerderij op de Veluwe. Die periode kleurde haar levenskeuzes en had grote invloed op haar oeuvre, met hoogtepunten als de klassiekers Kleine Sofie en Lange Wapper (1984) en De eikelvreters (1989). Als schrijfster was Pelgrom briljant maar onzeker, een vrouw die haar plek moest bevechten in een door mannen gedomineerde wereld. Op basis van vele tot nog toe onbekende bronnen zoals dagboeken en briefwisselingen laat Else zien hoe Pelgrom in een allesbepalende jeugdervaring inspiratie vond voor haar boeken vol verbeeldingskracht en fantasie, die nog altijd ontroeren, troosten en verrassen. Biografie van een briljant schrijfster die haar plek moest bevechten in een door mannen gedomineerde wereld.