Ucu is in 1951 als baby met zijn ouders en zijn broer, samen met nog 12.500 Ambonese {Molukse} KNIL-militairen en hun gezinnen voor een tijdelijk verblijf naar Nederland gegaan. De Nederlandse regering beloofde dat zij na een paar maanden weer terug mochten gaan naar een eigen vrij land op de Molukken. Deze belofte is de regering niet nagekomen. De vader van Ucu heeft zich zijn leven lang verzet tegen het niet nakomen van deze belofte. Dit verzet had als gevolg dat zijn gezin in zeven kampen heeft gewoond, waaronder drie strafkampen. De laatste woonplaats van het gezin was in een Molukse woonwijk. De ouders van Ucu hebben in Nederland met veel pijn en verdriet geleefd. Ze hebben dit voor hun kinderen verborgen proberen te houden. Zijn ouders zijn hier ook overleden, ver weg van hun familie en hun land van herkomst. Met hun pijn en verdriet heeft Ucu hier nog geen thuisgevoel ervaren.