Een kunsthistorica probeert na haar studie haar weg te vinden. Bij verschillende baantjes, van losse freelanceklussen tot haar saaie baan in een vintagewinkel, ondergaat ze een sterk gevoel van surrealisme en vervreemding. Dan treft de meedogenloze realiteit haar: ze verliest haar moeder. Om haar rouw op afstand te houden en haar zinnen te verzetten begint ze te schrijven. Zo vindt ze troost in de beschrijving van verweesde voorwerpen, deelt ze graag haar kennis over vergeten vrouwelijke kunstenaars en ontwikkelt ze een zwak voor flora en fauna. Knokige duiven en doffe motten worden aankondigers van nieuwe verhalen. In sterke alledaagse scènes, waarin de absurditeit altijd op de loer ligt, beschrijft Binkie Bloemheuvel in Stilleven de eeuwige spanning tussen vitaliteit en vergankelijkheid.