Om het verlies van mensen die hem bijzonder dierbaar waren draaglijker te maken, had Hermann Hesse de gewoonte, zodra hij bericht kreeg van hun overlijden en de pijn het hevigst was, zijn herinneringen aan de overledenen op te schrijven. Voor hem was een van de belangrijkste functies van literatuur het vergankelijke in woorden vastleggen, het bewaren van wat geweest is in zo nauwkeurig mogelijke beschrijvingen. Dergelijke terugblikken, die hij ‘herdenkingspagina’s’ noemde, waren niet alleen een eerbetoon aan de overledenen, maar ook een onderdeel van zijn eigen levensverhaal. Tot de krachtigste van deze aantekeningen behoren de herinneringen aan zijn vijf jaar jongere broer Hans. Hoe het zover kon komen dat Hans op 53-jarige leeftijd zelfmoord pleegde, vertelt Hesse in deze aangrijpende autobiografische vertelling. Het nawoord schetst de gebeurtenissen zoals ze in andere bronnen zijn vastgelegd en bevat de twee gedichten die Hesse aan zijn broer wijdde.