Met dit boek wil ik de zin van natuurlijk sterven onder de aandacht brengen. Mijn behoefte om dit werk samen te stellen komt voort uit de groeiende belangstelling voor, en de toename van de zogenaamde ‘goede dood’. Mijn indruk is dat veel mensen een zo grote angst hebben voor het lijden van pijn en zoveel moeite hebben met aftakeling van hun lichamelijke en geestelijke vermogens, dat euthanasie als een makkelijker doorgang naar de dood wordt gedacht. Of dit waar is, is nog maar de vraag. Wie vertelt het ons? Het kan zelfs andersom zijn; dat een geforceerd stervensproces zo snel gaat, dat deze afrondingsfase niet volledig is. Dat lichaam, geest en ziel nog niet in harmonie zijn. En dat we uit angst voor confrontatie met onze eindigheid, onze fouten, tekorten, beperkingen, het proces niet bewust willen meemaken. Sterven is immers het loslaten van het geleefde leven, van de vorm die wij eraan hebben gegeven en van de mensen om ons heen. Niemands leven gaat over rozen. We hebben allemaal op onze manier de hobbels op ons pad genomen. Daarbij hebben we ook ongelukkige manoeuvres gemaakt en misschien zelfs ongelukken veroorzaakt. Daarom gaat de ouder wordende mens zich vaak vanzelf al rekenschap geven van zijn daden en gemiste kansen. De bewust levende mens bereidt zich a.h.w. voor op het vertrek; hij of zij ruimt zijn rommel op en neemt afscheid van al die mensen en dingen die eens belangrijk waren.