Het heeft iets moois, te spreken op de uitvaart van een vreemdeling die alleen op de wereld was; of geen vrienden of familie meer had om met een paar woorden herdacht te worden. Jarenlang heeft Gé Hofsteen dat gedaan, de eenzamen en verlorenen nog even op hun laatste tocht met een schouderklopje vaarwel zeggen. Niemand verdient zonder groet te vertrekken. Misschien is het niet helemaal waar dat in ieder mens een roman zit, maar het is wel waar dat de uitvallers en verliezers vaak meer te vertellen hebben over het leven dan de gevierde en geslaagde succesnummers. Zij die niet meer meetelden hadden vaak wel degelijk iets te bieden. Natuurlijk, niet van iedere dode was er ‘niets dan goeds’ te vertellen. Er waren ook treurige figuren die altijd alles kapot wilden maken en onrust stoken. Dat gaf te denken, maakte de toespraak wel lastig... Maar juist onder hen die de boot misten waren toch verrassend veel mannen en vrouwen die als voorbeeld voor ons allen met veel humor en wijsheid wisten te overleven. Zij zorgden voor hetzout in de pot, tenminste als zij het niet vergaten. Zijn zij, vroeg ik me af, niet de doodgravers uit Shakespeare’s Hamlet? Gé Hofsteen heeft hen in kaart gebracht en vertelt met een lach en een traan wat dat spreken op uitvaarten haar geleerd heeft. Heel veel: The celebration of Life. De viering van het leven. Peter Brusse (journalist, oud-hoofdredacteur van NOS en Nederlands correspondent in Engeland)