Het huis waar ik in woon is, zolang ik mij zelf kan herinneren, een plaats waar mensen komen en gaan. In essentie is het een huis dat als een thuis voelt voor iedereen die er binnenkomt. Wanneer je de kleine gang achter de voordeur binnengaat, loop je een grotere hal in, het centrum van het huis waar alle deuren naar een ander vertrek leiden. In de grotere hal hangt tevens een grote spiegel die bij binnenkomst naar je kijkt. Op weg naar het balkon loop je rechtstreeks de keuken in en de trap op die naar de eerste verdieping leidt, waar zich het balkon bevindt. Deze kleine reis is een trip naar je eigen herinneringen, in gang gezet door alle kleine decoraties die alom hangen en staan. Van foto’s en tekeningen tot kunstvoorwerpen uit plaatsen waar de eigenaren van dit huis zijn geweest. Terwijl je over de trap loopt, word je vergezeld door een muurschildering, die slechts gedeeltelijk geschilderd is en nooit afgemaakt. Voor mij persoonlijk toont deze half afgewerkte schildering de dualiteit tussen de begane grond en de eerste verdieping aan. Waar, in dit geval, de benedenverdieping meer gebaseerd is op emoties, reeds geschilderde, afgewerkte herinneringen. Terwijl je de trap opgaat, kom je in het rijk van het denken en de wereld die nog moet worden. Dit weet jij natuurlijk maar al te goed, al dan misschien niet bewust maar zeer zeker onbewust. Je hebt inmiddels je weg naar het balkon gevonden en groet me met ‘Hé’. Waarop ik hetzelfde antwoord en je vraag ‘Wil je iets drinken?’ Waarop jij mij antwoordt met ‘Ja zeker, laten we een biertje drinken op dit uur.’ Ik sta op en zeg dat ik zo terug ben met een paar biertjes. Terwijl ik de trap afloop, kom ik in het rijk der herinneringen en begin, terwijl ik de biertjes haal, te denken dat dit een goed gesprek zal worden, zoals we die de afgelopen jaren vaak hebben gehad. Ik ga weer naar boven, ga zitten op het balkon met uitzicht over de tuin. Tijdens het praten kijken we elkaar gek genoeg nooit recht aan. Dit heeft ermee te maken dat ik me altijd ongemakkelijk heb gevoeld als ik me alleen op iemand richt. Voor mij is iemand aankijken een poging om persoonlijke gedachten en emoties te delen. Als je echter een comfortabele ruimte wilt creëren waarin je kunt denken, een ruimte waar je zoekt naar inbreng, die je dan uiteraard weer overbrengt naar gedachten en materie voor een gesprek, dan zal je, deze ruimte, waar ik over spreek, moeten creëren door je perspectief van de andere persoon compleet los te laten. Ach ja, gelukkig hebben we altijd al, zolang ik je ken, de koetjes en kalfjes overgeslagen en altijd direct geprobeerd diep in onze gedachten te graven. Dit alles terwijl we onze biertjes drinken. Zo beginnen we onze gesprekken al zolang je in mijn leven bent.