Het wordt tijd dat we op eigen benen leren staan en geestelijk volwassen worden; met de voeten in de aarde, op onze prachtige en enige thuisplaneet. Materie geeft de Geest doet hierin een voorzet en neemt daarbij het aanstormende transhumanisme kritisch onder de loep door ons met de meest fundamentele keuze van deze tijd te confronteren: wie of wat we menen te zijn. Waarbij de vraag wat we wénsen te zijn minstens zo belangrijk is, aangezien de mens geen eindprodukt is maar een zaad. Leveren we dit zaad uit aan alsmaar voortschrijdende biodigitale manipulatie, uitmondend in een biosynthetische ‘mens’, of gaan we serieuze zaak maken van onze diepste zielsaard en spirituele essentie? Om hierop een helder zicht te krijgen worden begrippen als reïncarnatie, evolutie en ruimtetijd grondig verkend, waarbij ons meest fundamentele voertuig, het zogenaamde ‘lichtlichaam’, dat via een innerlijk alchemistisch proces terug kan ontwaken, niet onaangeroerd blijft. Evenals dat geldt voor de nodige valkuilen op het spirituele pad. Fundamentele vragen als: ‘Wat is leven?’ ‘Wat is dood?’ en ‘Wat is de ware betekenis van onsterfelijkheid?’, dienen te worden beantwoord willen we op de toenemende opdringerigheid van technologie ooit nog het juiste antwoord kunnen leveren. Dit boek onthult de ware geschiedenis én actuele pogingen van de ruimtevaart om, met de maan als springplank, via Mars vervolgens het hele heelal in bezit te willen nemen. Achter diepe machtshonger gaat tevens een ernstig tekort aan spiritueel bewustzijn schuil. Hoogmoed tot in de hemelen brengt niet alleen astronomische bedragen aan investeringen met zich mee, terwijl de helft van de wereldbevolking in het achtergebleven stof mag happen, er gaat ook aantoonbaar een duistere agenda schuil achter de hele ‘pioniersgedachte’. Het heelal zit vol verrassingen. De astrofysica heeft haar ideeën menigmaal grondig moeten bijstellen en zelfs onze naaste buur stelt haar voor schier onoplosbare problemen. Zowel op de maan als op Mars vindt heel wat plaats dat niemand ongefilterd mag aanschouwen. In het licht van de verspreiding van de interplanetaire diersoort krijgt het transhumanisme nog eens extra gewichtloosheid, maar vormt desalniettemin het grootste gevaar van deze tijd. Opgeklopte klimaatangst en de schijn van dreigende overbevolking passen perfect in het plaatje van de opmars der volkeren. De werkelijke klimaatsituatie in relatie tot de zon en de beweging van ons zonnestelsel door de Melkweg daarentegen draagt heel andere ‘voorspellingen’ met zich mee. Veranderingen in kosmische straling die zich vertalen in ‘ruimteweer’ zullen de zonnigste verwachtingen doen uitkomen als het roer van de Tijd eenmaal definitief omslaat. Als het meest ongrijpbare fenomeen waaruit het universum is opgebouwd, verschaft het weefsel van de tijd in de gedaante van kosmische tijdscycli inzicht in het unieke tijdsgewricht waarop wij ons nu begeven – een inzicht dat eeuwig in het ongewisse zou blijven, zolang mythen slechts als mythen zouden worden blijven beschouwd. Door dit laatste prehistorische deksel van z’n plaats te wippen, wordt in Materie geeft de Geest afgedaald tot in de peilloze majestueuze diepte van het ‘eigen’ bewust-zijn, ver voorbij alle materialisme en mind-control.