De mens is een rationeel wezen. Dat komt tot uiting in de manier waarop hij met de aarde omgaat. Efficiëntie, maximale productiviteit, alles moet renderen. De aarde als speelbal. Maar is de mens nog in staat tot verwondering? In de gedichten van Anton de Bruin staat deze vraag centraal. Met een zekere speelsheid, vaak licht van toon, en met de nodige ironie en zelfspot. Een poëtisch dwaalspoor, een lopen in cirkels, waarbij je tenslotte uitkomt bij het raadsel, misschien dichter bij jezelf. Loop maar een eindje mee.